عقاب
مردی تخم عقابی پیدا کرد و آن را در لانه ی مرغی گذاشت . عقاب با بقیه جوجه ها از تخم بیرون آمد و با آنها بزرگ شد . در تمام زندگیش؛ او همان کارهایی ا انجام داد که مرغها  می کردند  ؛ برای پیدا کردن کرمها و حشرات  ؛ زمین را می کند و قد قد میکرد و گاهی هم با دست وپا زدن بسیار  غ کمی در هوا پرواز می کرد .
سالها گذشت و عقاب پیر شد .
روزی پرنده ی با عظمتی را بالای سرش بر فراز آسمان ابری دید . او با شکوه تمام  ؛ با یک حرکت نا چیز بالهای طلاییش  ؛ ب خلاف جریان شدید باد پرواز می کرد .
عقاب پیر  ؛ بهت زده نگاهش کرد و پرسید : " این کیست ؟" همسایه اش پاسخ داد : " این عقاب است_ سلطان پرندگان . او متعلق به آسمان است و ما زمینی هستیم ."
عقاب مثل مرغ زندگی کرد و مثل مرغ مرد . زیرا فکر می کرد مرغ است .

از تو مهربان تر کیست که دردهایم را با او در میان بگذارم و زخمهای دلم را پیشرویش بشمارم .
از تو آیینه تر کیست که هزار توی روحم را به من نشان دهد بی آنکه سرزنشم کند 
خوبا !
مرا به خاطر همه نامه هایی که برایت ننوشتم   ببخش
مرا به خاطر همه آوازهایی که برای تو نخواندم   ببخش
مرا به خاطر پنهان کردن حرفهای دلم که به تو نگفته ام  ببخش
بهترینا !
صدایم را ببخش ؛ لبهایم را ببخش ؛ اشکهایم را ببخش 
از تو راز نگهدار تر کیست ؛ که سر گذشت دستهایم را برایش بنویسم
و از فاصله هل گله کنم ؛ از تو آیینه تر کیست که قامت بر قامتش بایستم و احوال دلم را بپرسم ؟؟؟؟؟

ندا