آسموني واسه من اما كبود....قصه اي اما همون يكي نبود//مثه آفتابي اما تنگ غروب....مثه دشتي كه نشسته تو جنوب//شوق پروازي تو لحظه هاي خواب....كه منو ميبره , اما تو سراب//تو دل شب , شبي كه گم شده نور....مثه راهي اما راه بي عبور//تو به يك باغ پر از گل ميموني....كه گل يخ توي قلبم ميشوني//مثهخورشيد به دلم رنگ ميزني....داغ پاييز به دل تنگ ميزني//مثه دريايي عميق و بيكرون ....از تو طوفانه تو قلب من نشون//آسموناي كبود , تنگه دلم....واسه اون يكي نبود , تنگه دلم//

بردی دل من را من از تو ان میخواهم                    وز گمشده ی خویش نشان می خواهم

سر مصرع هر بیت تو حرفی بر  گیر                    هر چیز که شد من از تو ان می خواهم

آه اين ثانيه هاي بي رحم...چه بلايي به سرم اوردند...نه به چشمم افقي بخشيدند...نه ز بغضم گره اي وي كردند...لحظه ها همهمه هاي موهوم...لحظه ها فاصله هاي سردند...بگزاريد ز پيشم بروند...لحظه هاي كه همه بي دردند

خواستم زنده بمانم غم یاران نگذاشت

خواستم غم نخورم غصه هبوان نگذاشت

خواستم دست به هر کار خلا فی بزنم

ایه خوف فمن یعمل قران نگذاشت

خواستم کاخ بسازم که کشد سر به فلک

دیدن کوخ نشینان بیابان نگذاشت

فقط اسمی بجا مانده از انچه بوده و هستم

دلم چون دفتری خالیست تلخ خشکیده در قلبم

کاش به شهر خوب تو مرا همیشه راه بود

راه رسیدن تو همین پل نگاه بود

مرا ببر به خواب خود که خسته ام از همه کس

که خواب و بیداری من هر دو شکنجه بودو بس