چنان مغروربودكه هميشه خودراازديگران جدامي كرد/حتي درگلدان فروشي/روزي دختر وپسري جوان به گل فروشي آمدند/تادسته گلي براي عروسيشان سفارش دهند/او بازهم خودراازديگران جداكرد/مدتي گذشت همه رفته بودند واو احساس تنهايي مي كرد/پيرمردي واردشدوشاخه اي رزسفيدخواست.../پيرمرد ساعتي بعداو رابرسنگ گوري گذاشت

وقتی دنيا درد بی حرفی داره/// تويـــی که فرياد دردهــــای منی/// زندگی وقتـــی بيــزاری باشه /// روز و شبهاش وقتی تکراری باشه/// شايد عشق برای بعضی عاشق ها/// لحظه بـــزرگ بيـداری باشــــه..........///

كاش در دهكده عشق فراواني بود ... توي بازار صداقت كمي ارزاني بود ... كاش اگر گاه كمي لطف به هم مي كرديم ... مختصر بود ولي ساده و پنهاني بود

عشق يعني سرزمين پاك من /عشق يعني لحظه بيداد من/ عشق يعني ليلي و مجنون شدن/ عشق يعني وامق و عذرا شدن /عشق يعني مسجد الاقصي من/ عشق يعني كودك فرداي من /عشق يعني كلبه دل ساختن در قمار زندگي جان باختن/ عشق يعني چشمهاي پر ز خون درد و غم يكجا بهم آميختن/ عشق يعني دردهاي بيشمار گريه كردن, سوختن, افروختن/ عشق يعني كعبه اسرار من /عشق يعني مخزن الاسرار من

معرفت در گراني است به هر كس ندهندش پر طاووس قشنگ است به كركس ندهندش

داشتم باور مي كردم كه اسمان ابي است و ازبوي صداقت لبخندت سر مست مي شدم....داشتم باور مي كردم لحظه ها بوي ياس مي دهد داشتم باور مي كردم كه زندگي در كنارت ابدي است...داشتم باور مي كردم بودنت را....ولي تو رفتي و مرا با باورهايم رها كردي ومن مرگ عشق را باور كردم و در اتش قلبم سوختم شايد سيمرغ قلبم روزي از خاكستر قلبم به پرواز درايد

در غروب تنهايي تو را به انتظار نشسته ام.....به افق دور دست چشمانت پرواز مي كنم و نام تو را زير لب زمزمه مي كنم و سر مست از لحظه هاي با تو بودن ترانه زندگي را مي سرايم....چشمانم را مي بندم و با قلبم صدايت مي كنم و قلبم از عطر نگاهت لبريز مي شود مي خواهم حضورت را بر بوم دلم جاودانه كنم...به رقص موزون موهايت نگاه مي كنم به سويت مي ايم تا خستگيهايم را درزلال قلبت مرهم گذارم... بناگاه چون گلبرگهاي گل سرخ در تند باد ابديت محو مي شوي ومن دلتنگ حضورت با گريه اسمان همنوا مي شوم

شمع دانی به دم مرگ به پروانه چه گفت؟/// گفت ای عاشق ديوانه فراموش شوی/// سوخت پروانه ولی خوب جوابش را داد/// گفت طولی نکشد تو نيز خاموش شوی........////

اگر فرهاد ميدانست که آن تيشه ها که بر کوه ميزند بی جهت چنگ بر دل خود می زند ... نميکرد هرگز چنين کاری به آن کوه که هم دل خود بشکست هم دل کوه

زمستان رو به بهار شدن بود ...اما قفس همچنان خالي بود مرد ميخواست مثل هر سال موقع لباس عوض کردن زمين .... يک پرنده به آسمان هديه دهد پارسال قناري...دو سال پيش مرغ عشق...سه سال پيش کلاغ...چهار سال پيش... اما امسال قفس خالي بود...خالي خالي... مرد که طاقت شکست نداشت چشمهايش را بسته بود تا بهار شدن را نبيند

عشق ويران كردن خويشتن است.دوست داشتن ساختنی عظيم عشق دق الباب نمی كند/مودب نيست/حرف شنو نيست/درس خوانده نيست/درويش نيست/حسابگر نيست/مطيع نيست/ عشق ديواررا باور نمی كند/كوه را باور نمی كند/زخم دهان باز كرده را باور نمی كند/مرگ را باور نمی كند

نوشته اي : كه از عشق و شعر و غزل هم تو خسته اي: بگو چه بوده خطايم كه مي روي، نگو كه از من و عشقم گسسته اي

اما عشق خيلي شبيه يك سد است اگه بگذاري يك شكاف كوچك پيدا كند كه فقط يك قطره آب بتواند از آن نفوذ كند همان شكاف به زودي ساختار را فرو مي ريزد و طولي نمي كشد كه ديگر هيچ نمي تواند نيروي جريان آب را مهار كندزيرا در ان زمان آن ديوارها فرو مي ريزند عشق فرو ميريزد و در آن ديگر هيچ اهميتي نداردكه چه چيزي محال يا ممكن است حتي اين هم كه ما مي توانيم محبوبمان را در كنار خود داشته باشيم يا نه عاشقي يعني بر خود مسلط نبودن

ميبينم صورتم تو آينه بالبي خسته مي پرسم ازخودم /اين غريبه كيه ازمن چي مي خواد/او به من يا من به اون خيره شدم/باورم نمي شه هر چه كه مي بينم/چشمامو يه لحظه رو هم مي زارم/باخودم مي گم كه اين صورتكه / ميتونم از صورتم برش دارم/مي كشم دستي روي صورتم هرچي بايد بدونم دستم مي

گه/منو تو آينه نشون مي ده/ميگه اين تويي نه هيچ كس ديگه